In 2008 verloor ik onverwacht mijn vader. Zijn leven, waaronder zijn onderneming, had altijd in zijn hoofd gezeten, los van de stapels papieren in zijn kantoortje. Zijn mail en telefoon was nog een tweede.

Als nabestaande was het zoveel om alles bij elkaar te zoeken, te bedenken wat hij zou hebben gewild, waar alles te vinden was, en wie ik daarvoor moest bellen, dat ik vanaf toen besloot het zelf anders te doen. Ik wilde het overzicht altijd behouden, voor mezelf én voor mijn gezin.

Maar de jaren gingen voorbij, en los van wat mapjes in Google Drive had ik het toch niet echt overzichtelijk. En toen ik afgelopen jaar werd uitgenodigd bij Meesman Indexbeleggingen, om te vertellen over mijn leven, besefte ik mij des te meer dat ik het eens écht goed op moest zetten. Het gaat niet alleen om wat je nalaat, want ik heb ook een (levens)testament. Dat zit wel snor.

Maar het is voor mij ook een vorm van reflecteren, wat voor keuzes ik wel en niet wil maken. Me bewust zijn van wie waarvan op de hoogte moet zijn als ik (even) wegval. Privé en zakelijk, want het is voor een partner of kind gewoon echt overweldigend als je ineens iemands leven of bedrijf moet overnemen.

Voor mij betekende het destijds beneficiair aanvaarden van de erfenis, en een zoektocht naar wie eigenlijk vertrouwde professionals waren.

Wat zoiets betekent als extreme onzekerheid in een van de heftigste periodes in je leven.

Mijn vader had helaas de tijd en het bewustzijn niet om een manual voor zichzelf te schrijven.

Ik doe dat nu wel. En jij kan dat ook.